Start met slimmer communiceren!

fotoEen goed begin is het halve werk, luidt het spreekwoord. Maar wat als je jouw bevalling goed hebt voorbereid en het dan halverwege toch anders loopt dan je verwacht? Dit maakte ik onlangs mee met een cliënte. En deze situatie riep bij mij ook vragen op.

Mijn cliënte – laten we haar Suzan noemen – was goed voorbereid op de komst van haar eerste kindje. Ze had hypnobirthing cd’s gekocht en deed dagelijks thuis yoga oefeningen. Samen met haar partner had ze besloten een intieme, natuurlijke geboorte te willen beleven. Dat hadden ze mij als doula ook laten weten. Dus óók ik was voorbereid. En natuurlijk gaat het bij zo’n beslissing er niet om dat je achteraf kan zeggen: ik ben zonder epidural bevallen. Suzan en haar partner waren er gewoon sterk van overtuigd dat een natuurlijke bevalling gezonder is, lichamelijk en geestelijk.

Home sweet home
De bevalling begon thuis. Suzan had ongeveer 4 cm ontsluiting toen we voor een korte wandeling naar buiten gingen. Daarna werden de weeën sterker en langer. Dat was positief. Want zonder effectieve weeën is er geen ontsluiting. Toen Suzan 6-7 cm ontsluiting had, kwam de verloskundige en deze besloot te blijven. Ze luisterde naar de baby en vond dat hij te veel reageerde op een wee. Dat kon ze niet negeren. Dus moesten we inpakken om naar het ziekenhuis te gaan. Suzan was geen moment in paniek en bleef geconcentreerd – ook in de auto – naar haar hypnobirthing cd’s luisteren. De verloskundige reed voor ons naar het ziekenhuis en bleef bij ons. Gelukkig maar…

Medisch bevallen?
In het ziekenhuis was de sfeer gespannen. Er komen meteen vragen bij de ouders op. Wie gaan we ontmoeten? Gaan ze ons geboorteplan respecteren? De artsen besloten de bevalling ‘medisch’ te noemen. Maar dat weerhield de verloskundige er niet van te blijven. Tijdens de bevalling was de registratie via de uitwendige CTG af en toe niet optimaal. Dat wil zeggen, als het doel registreren is en niet bevallen, dan is het een probleem. De arts-assistent kondigde aan dat ‘ze’ daarom besloten hadden bloed af te nemen bij het kindje (m.a.w. het onderzoeken van de zuurstofsaturatie van het bloed van de foetus). Suzan wilde graag dat dit onderzoek door een gynaecoloog gedaan werd. Maar de arts-assistent zag dit niet zitten. “Ik ben prima in staat om deze ingrepen te doen. Dat doe ik dagelijks”, was haar repliek. Suzan was het er niet mee eens, maar was overrompeld door deze reactie. Ze liet de arts-assistent haar werk doen.

Protocollen gaan voor
Er bleek niet voldoende bloed afgenomen. Het onderzoek moest herhaald worden. Suzan weigerde en toen viel het woord keizersnede. Daardoor besloot Suzan het onderzoek toch maar te laten herhalen. Tijdens deze procedure had Suzan waarschijnlijk volledige ontsluiting en gaf aan persdrang te hebben. En kijkend en luisterend naar haar dacht ik het ook te herkennen. Helaas ging het protocol voor… En toen gebeurde er iets wat bijna surrealistisch leek; de arts-assistent, de verloskundige en een verpleegkundige begonnen tegelijkertijd met een ongecoördineerd aanmoedigingsbeleid! Het klonk als een slecht koor. De 3 stemmen waren verschillend getimed. Daar kon Suzan helemaal niets mee. We vroegen of 1 persoon het over kon nemen. De verloskundige ging aan de slag. En na een paar minuten is er een gezonde baby geboren.

Eind goed, al goed…?
Suzan, haar partner en ik denken er toch anders over. Uiteindelijk bleek de uitslag van het tweede bloedonderzoek van de baby namelijk ook niet te interpreteren. Waarom waren deze ingrepen dan zo belangrijk? Heeft het allemaal niet onnodig angst, pijn, onrust en vertraging opgeleverd? Mijn cliënten vragen het zich af. En ik heb ook niet de juiste antwoorden. Tijdens een bevalling wil ik vooral de ouders het gevoel geven dat zij de juiste beslissingen hebben genomen. En ik denk dat artsen en arts-assistenten dit ook meer zouden moeten doen. Er zijn talloze manieren te bedenken om jouw plan van aanpak – als hulpverlener – op zo’n wijze te presenteren dat de ouders er veel makkelijker in mee kunnen. Als je slimmer communiceert werkt dat veel effectiever. Je creëert minder weerstand en geeft ouders een veel beter gevoel. Is dat dan echt niet de moeite waard? Die vraag wil ik de hulpverleners in het ziekenhuis stellen. Want ik wil graag samen – met de ouders en de andere hulpverleners – zorgen voor meer natuurlijke en vooral ook prettige bevallingen.