De geboorte van Mira: een bijzondere bevalling

BevallenElke keer is het emotioneel om een barende bij te staan. Terwijl zij haar best doet om een kindje op de wereld te zetten, kijk ik naar de bewonderende blik van haar partner. Dit is hartveroverend. Zelfs in het ziekenhuis en zelfs als ik de aanstaande ouders niet ken. Zo ontdekte ik in het Reinier de Graaf ziekenhuis in Delft.

Ik heb al een aantal bevallingen van dichtbij meegemaakt. Toch besloot ik onlangs een ‘snuffelstage’ voor mezelf te regelen in een ziekenhuis. Zo kon ik uit de eerste hand ervaren wat er zich in het ziekenhuis afspeelt als het gaat om een bevalling (of meerdere). Zo gezegd, zo gedaan. En dit zorgde voor een wel heel bijzondere ervaring.

“Wij gaan even weg”

Ik werd door een verloskundige op de gang aangeklampt. Zij en haar student Verloskunde waren al de hele nacht wakker en aan het werk. Ze kwamen samen met een stel binnen die middenin een bevalling zaten. Die bevalling was die nacht ervoor al begonnen. Wat te doen? Een mens moet ook slapen. De verloskundige vroeg mij daarom het jonge stel bij te staan. Ze vertelde de ouders in spe: “Wij laten je niet alleen, maar gaan wel zelf weg.”

Ik bleef

Ik was blij met de kans, maar was ook met mijn gedachten bij de jonge ouders. Stel je eens voor… je bent jong en voor het eerst in verwachting, voor het eerst aan het baren en misschien ook wel voor het eerst in aanraking met zoveel professionals in wit uniform om je heen. Dit ziekenhuispersoneel gaat dan weer de kamer in en dan weer de kamer uit. Ik denk niet dat je daar erg blij van wordt. Helemaal niet als het je voor het eerst overkomt TIJDENS de baring.

Wat is de juiste zorg?

En begrijp me niet verkeerd… Natuurlijk is de zorg in een ziekenhuis professioneel en gestructureerd. Maar ik vind het ook zakelijk en clean. Het zette me aan het denken. Is dit de zorg die een jong stel middenin hun bevalling helpt? Kunnen ze zo gemoedelijk, niet gemedicaliseerd en ongecompliceerd hun grootste reis naar moederschap en vaderschap goed doorstaan? Is dit de optimale en maximale zorg die hen steunt in dit intens life event om ouders te worden?

Mijn beloning

Ik ben de rest van de bevalling bij de jonge ouders gebleven. Ook tijdens het hechten. Voor mij net zo goed geen makkelijk in te plannen klus. Maar gelukkig kon mijn lieve man mijn kinderen uit de BSO ophalen. Dus dat was geregeld. En mijn beloning was groot. De kersverse moeder kneep in mijn hand en zei: ‘Wat ben ik dankbaar dat je niet weggegaan bent en dat je bij ons bent gebleven.”

Dank, dank, dank!

Deze ervaring deed me eens te meer beseffen dat ik als doula een fantastische, bevoorrechte positie heb. Ik kan mensen echt helpen. Mijn slotwoord voor iedereen is daarom: dank, dank, dank! Voor de mogelijkheid een snuffelstage uit te voeren, voor het meebeleven van de geboorte van Mira en – de laatste – voor mijn man, die mijn flexibele houding als doula mede mogelijk maakt!