Goede tijden, slechte tijden

DSC09391Bevallen en doodgaan. Het een is onlosmakelijk verbonden met het ander. Als doula (en ook in mijn werk voor Epi-no.nl en BZZ) heb ik veel te maken met vrouwen die een nieuw leven op aarde hebben gezet of gaan zetten. En dan vergeet je – door de intense vreugde van zo’n bijzonder moment – dat wie geboren wordt uiteindelijk doodgaat. Laatst werd ik daar aan herinnerd… mijn lieve schoonmoeder overleed. Veel te jong.

Eén ding had het overlijden van mijn schoonmoeder met de geboortes die ik meemaak gemeen: het was een ervaring die een diepe indruk bij me achter liet. Toch ben ik dankbaar dat ik ook dit mee heb mogen maken. Ik ontdekte namelijk veel over mezelf. Zo kwam ik erachter dat ik – juist door mijn opleiding en werk als doula – niet bang, maar juist vol respect en bewondering naast het bed van mijn schoonmoeder heb gestaan. Ik stond klaar om haar te helpen. Ook al bestond die hulp soms alleen maar uit niets doen, haar hand vasthouden en bij haar zijn.

Fijne herinneringen

Het gekke is dat deze moeilijk en emotionele ervaring ook veel mooie herinneringen bij me naar boven bracht. Toen mijn jongste geboren was, was mijn schoonmoeder een maand bij me in huis. Twee uur na de bevalling hield ze onze Jonathan vast en fluisterde ze zachtjes: “Wat een perfect werkstuk. Hij is zo mooi.” En later schreef ze een bedankbrief. Ze was zo blij dat wij ons gelukkigste moment met haar wilde delen.

Een dubbel gevoel

Het bijstaan van iemand die gaat sterven, brengt je aan het denken. Over vroeger, maar – omdat je zoveel fijne herinneringen hebt – ook over of de dood iets goeds met zich meebrengt. Ik ben er nog altijd niet uit. Het samen zijn met de familie was prettig en de intens verdrietige momenten samen beleven, dat was goed. Ook zag ik hoe mijn jonge kinderen (5 en 7 jaar) op een fantastische manier hun familie tot steun waren. Maar verzacht dat de pijn?

Diep onder de indruk

De laatste nacht bij mijn schoonmoeder slapen was een onvergetelijk moeilijke nacht. Ik hield haar hand vast terwijl ze de laatste keer adem haalde. En weet je wat? Dit was een geschenk. Als ik haar een brief kon schrijven, had er hetzelfde gestaan wat zij toen bij de geboorte van ons tweede zoontje heeft geschreven. “Bedankt dat ik bij je mocht zijn.”

Gewoon recht uit het hart

Soms wil je iets kwijt. Een tip, een wens, een berichtje. Gewoon omdat dat goed voelt. Daarom wil ik iedereen een goed, gezond en vruchtbaar 2013 wensen. Ik merkt namelijk dat steeds meer (zwangere) vrouwen en professionals in de zorg rondom zwangerschap mijn visie delen. En dat voelt goed! Helemaal omdat ik onlangs ontdekte dat ik aan deze lijst een BN’er mag toevoegen…

Het gekke is dat ik het zelf niet wist. Ik werd er via Twitter en e-mail op gewezen. Kijk snel ‘Vier handen op één buik’ van BNN, las ik. Nieuwsgierig als ik ben, heb ik natuurlijk meteen uitzending gemist bekeken. En ik was blij verrast… In de besproken aflevering is Kimberly de hoofdrolspeelster. Zij is 18 en in verwachting van een zoon. Birgit Schuurman zal haar tijdens de zwangerschap ondersteunen, begeleiden en meer structuur geven richting de bevalling en in het moederschap. In een flits komt er een tip voorbij. lees meer